24-9 Μπράουνι Γουάιζ: η νοικοκυρά που έβαλε τα τάπερ στα σπίτια όλου του κόσμου

Παρουσιάζει η Βέρα Σιατερλή

Μπορεί τα Tupperware να μην ήταν ιδέα της Μπράουνι Γουάιζ, η επιτυχία τους όμως της ανήκει δικαιωματικά. Η σταδιοδρομία της γυναίκας που μετέτρεψε την Tupperware σε εταιρεία με τζίρο δισεκατομμυρίων –έστω για ένα διάστημα– και η οποία έγινε πιο διάσημη από το προϊόν How a Single Mom Created a Plastic Food-Storage Empire | Mental Floss που προωθούσε.

Η Brownie Humphrey όπως ήταν το πατρικό της, (25 Μαΐου 1913 – 24 Σεπτεμβρίου 1992) επαγγελματικά γνωστή με το όνομα η Brownie Wise, από την Φλόριντα, ήταν μια πρωτοπόρος Αμερικανίδα πωλήτρια υπεύθυνη σε μεγάλο βαθμό για την επιτυχία της εταιρείας οικιακών προϊόντων Tupperware, μέσω της ανάπτυξης του συστήματος μάρκετινγκ “επίδειξη κατ’ οίκον“.

Από νοικοκυρά εμψυχώτρια

Οι γονείς της Μπράουνι Γουάιζ χώρισαν όταν ήταν ακόμα μικρή και με τη μητέρα της, που διοργάνωνε συνδικαλιστικά συλλαλητήρια, ταξίδευαν διαρκώς. Σε μια τέτοια εκδήλωση, η Γουάιζ έδωσε την πρώτη της ομιλία και έγινε αντιληπτό ότι είχε το χάρισμα να εμψυχώνει με τον λόγο της. Στα 27 της είχε ήδη χωρίσει από τον συχνά μεθυσμένο και μονίμως κυκλοθυμικό σύζυγό της και ζούσε με τον γιο της ως single μητέρα στο Ντιτρόιτ. Στη διάρκεια του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου εργαζόταν ως γραμματέας, ενώ διατηρούσε στήλη με συμβουλές στην εφημερίδα Detroit News, όπου υπέγραφε με το ψευδώνυμο «Ιβίσκος», ως κάποια που ζούσε ευτυχισμένα με τον άνδρα και το παιδί της σε ένα υπέροχο σπίτι – στην πραγματικότητα o «Ιβίσκος» είχε ό,τι ακριβώς έλειπε από τη Γουάιζ. Για να επιβιώσει, η Μπράουνι αντάλλασσε σπιτικό κρασί που έφτιαχνε από ραβέντι με δυσεύρετο βούτυρο και νοίκιαζε τη σοφίτα της σε στρατιωτικούς.

Μια μέρα στο σπίτι της στο Ντιτρόιτ, την επισκέφτηκε ένας πλασιέ της εταιρείας Stanley, που είχε ξεκινήσει να πειραματίζεται με μια πρωτότυπη μέθοδο πωλήσεων, τα «πάρτι-επιδείξεις» σε σπίτια, αφότου ένας αντιπρόσωπος παρουσίασε μια σφουγγαρίστρα σε γυναίκες που κάλεσε στο σπίτι του και είδε τις πωλήσεις του να εκτινάσσονται. Η παρουσίασή του ήταν τόσο αδέξια, που η 34χρονη Γουάιζσκέφτηκε πως εκείνη θα την έκανε πολύ καλύτερα. Όπως έδειξε η ιστορία, είχε απόλυτο δίκιο. Η Γουάιζ άρχισε να πουλάει προϊόντα Stanley σε πάρτι και πολύ σύντομα έβγαζε αρκετά χρήματα για να εγκαταλείψει τη βαρετή δουλειά της ως γραμματέας.

Ο ιδρυτής της εταιρείας, Φρανκ Στάνλεϊ Μπέβεριτζ, πρωτοπόρος της μεθόδου πωλήσεων πόρτα-πόρτα και των «πάρτι-επιδείξεων», έγινε μέντορας για την Μπράουνι που εν τω μεταξύ είχε προαχθεί σε μάνατζερ σε ένα από τα μεγαλύτερα τμήματα της Stanley στο Μίσιγκαν και έτρεφε ακόμη μεγαλύτερες φιλοδοξίες. Όμως έναν χρόνο αργότερα ο Στάνλεϊ την απογοήτευσε λέγοντάς της να μην χάνει τον χρόνο της καθώς «η ανώτερη διοίκηση δεν είναι για γυναίκες».

Την ίδια εποχή, τα δοχεία φαγητού ενός επιχειρηματία από τη Μασαχουσέτη υπόσχονταν να φέρουν επανάσταση στα οικιακά είδη. Ο Ερλ Τάπερ είχε επινοήσει έναν τρόπο να μετατρέψει ένα βιομηχανικό υποπροϊόν σε πλαστικό, το οποίο ονόμασε Poly-T. Ξεκίνησε την παραγωγή δοχείων μετά τον πόλεμο, αλλά κανείς δεν καταλάβαινε τι ήταν και πώς να τα κλείνουν αεροστεγώς (έπρεπε να κλείσεις το καπάκι και μετά να το πιέσεις στο κέντρο και να το ανασηκώσεις λίγο προκειμένου να «ρευτεί» τον αέρα) και τα προϊόντα του σκονίζονταν στα ράφια των καταστημάτων.

Η Μπράουνι Γουάιζ είχε εν τω μεταξύ μετακομίσει στη Φλόριντα και είχε ιδρύσει μια μικρή εταιρεία απευθείας πώλησης, την Patio Parties (πάρτι εσωτερικής αυλής) όπου πουλούσε διάφορα προϊόντα της Stanley, όχι μόνο καθαριστικά, ενώ επιστράτευε και εκπαίδευε στις πωλήσεις γυναίκες από το περιβάλλον της. Μία από αυτές της έδειξε τα δοχεία του Τάπερ. Ο Ερλ Τάπερ είχε αντισταθεί στις πωλήσεις απευθείας στον καταναλωτή, προτιμώντας να διαθέτει τα προϊόντα του σε καταστήματα ή μέσω καταλόγων. Όμως τα πλαστικά δοχεία του έμεναν απούλητα, μέχρι να εμφανιστεί η Γουάιζ και να αποδείξει ότι οι νοικοκυρές θα τα αγόραζαν αν κάποιος τους έδειχνε πώς να τα χρησιμοποιήσουν. Το 1948 η Γουάιζ ξεκίνησε να τα διαθέτει σε επιδείξεις που ονομάστηκαν «Τάπερ πάρτι».

Οι επιδείξεις κατ’ οίκον μόνο από γυναίκες βοήθησαν δραματικά την αύξηση των πωλήσεων, αφού ήταν πλέον εύκολο για τις νοικοκυρές να αντιληφθούν τα πλεονεκτήματα των προϊόντων της εταιρείας. Ήταν μάλιστα τόσο πετυχημένες, που το 1951 η Tupperware απόσυρε τα «ταπεράκια» από τα ράφια των σούπερ μάρκετ και συνεχίζει μέχρι και σήμερα να τα διαθέτει μόνο με κατ’ οίκον επιδείξεις.

To Water Bowl με το σφράγισμα δύο βημάτων (πιέζεις το καπάκι και μετά το σηκώνεις λίγο ώστε να βγει ο αέρας) που λανσαρίστηκε το 1947. [Smithsonian National Museum of American History]

Για να αποδείξει η Γουάιζ πόσο αεροστεγές ήταν το Water Bowl, στα Τάπερ πάρτι το γέμιζε νερό και το πέταγε σε μια άλλη γυναίκα. [Archives Center at the National Museum of American History]

Σύντομα η ομάδα της ξεπερνούσε σε πωλήσεις τα μεγαλύτερα πολυκαταστήματα. Το 1950, με παραγγελίες 85.000 δολαρίων (σημερινά 850.000), η Γουάιζ έγινε αποκλειστική αντιπρόσωπος της Tupperware στη Φλόριντα, και συνέταξε έναν οδηγό για την εκπαίδευση νεοσύλλεκτων πωλητών, τον οποίο η εταιρεία θα χρησιμοποιούσε για δεκαετίες.

Τον Μάρτιο του 1951, προβλήματα στην αποστολή προϊόντων από την εταιρεία έθεσαν τη δουλειά της Γουάιζ σε κίνδυνο. Τηλεφώνησε εξοργισμένη στα κεντρικά, απαιτώντας να μιλήσει στον Ερλ Τάπερ. Σύμφωνα με τον συγγραφέα της βιογραφίας της, η σχέση τους παραλίγο να τελειώσει επιτόπου, καθώς για τον Τάπερ ο σεβασμός ήταν υψίστης σημασίας. Όμως ήξερε ότι η Γουάιζ (την οποία εξάλλου δεν μπορούσε να απολύσει, καθώς ήταν ανεξάρτητη συνεργάτιδα και όχι υπάλληλος) έκανε τις μεγαλύτερες πωλήσεις από όλους τους πλασιέ του. Έλυσε το πρόβλημα προσλαμβάνοντάς την ως γενική διευθύντρια της νεοϊδρυθείσας εταιρείας Tupperware Home Parties Inc., κάνοντάς την μία από της ελάχιστες γυναίκες σε πόστο υψηλόβαθμου εταιρικού στελέχους στη χώρα!

tupperware_party_invitation_1960s_nmah.jpg